Sport Mania

Ο Μάνος Αντώναρος γράφει πόσο πολύ του αρέσει να διαβάζει τις αναλύσεις του Νίκου Αλέφαντου και εξηγεί το γιατί:

Εγώ τον διαβάζω τον Αλέφαντο.

Μαθαίνω πολλά πράγματα απ’ αυτόν. Καταλάβαίνω ρε παιδί μου, τι λέει… αν ακούσεις (διαβάσεις εννοώ) όλους τους άλλους προπονητές δεν καταλαβαίνεις βασικά λέξη τι λένε, επειδή φυσικά δεν λένε τίποτε… δεν λέω «δεν ξέρουνε τίποτα», λέω: «δεν λένε τίποτα».

Ο κυρ Αλέφαντος τα λέει… και επειδή δεν θέλω να γίνω ο Μουρίνιο μου είναι υπεραρκετά αυτά που λέει.

Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Όταν ήμουν νεαρός πήρα μια συνέντευξη για το περιοδικό «Τηλέραμα» από τον Μίμη Δομάζο. Επί δυο ώρες μου έλεγε κοινοτυπίες… Τον ρωτούσα να μου πεί για το Γουέμπλεϋ, αλλά δεν μπορούσε… δεν το’χε… είχα άλλα βέβαια, που δεν πειράζει που δεν έχει το μπλα-μπλα… Εχω την αίσθηση ότι ο μόνο ςπου μπορεί να μου πεί (περιγράψει συναισθήματα, λεπτομέρειες) είναι ο Αριστείδης Καμάρας… ίσως και ο Φραγκίσκος Σούρπης (τί σας λέω τώραααα!)

Ο Νίκος Αλέφαντος λοιπόν το’χει το περιγραφικό… όχι τόσο όταν μιλάει on camera (δεν τον βοηθά η κίνησή του…η εικόνα του γενικά… που υπερφωτίζει την (το λέω με την καλή έννοια) γραφικότητά του.
Το ποδόσφαιρο είναι λαϊκό σπορ. Popular δλδ. Το αγαπάει δηλαδή ο πολύς κόσμος. Αν είναι να του εξηγείς λες και εξηγείς σκάκι, βράστα. Αλλωστε σ’ αυτην την χώρα έχουμε πάθει (τα κακά της μοίρας μας) από τύπους που θέλουν να μας εξηγούν αφ’ υψηλού. Η πολιτική, ας πούμε, είναι σπορ (τίιιιιιιιιιιιιι δεν είναι σπορ;) εξόχως λαϊκό. Αν δεν εξηγήσεις με απλά λόγια γιατί κάνεις αυτό ή εκείνο ο λαός δεν καταλαβαίνει… και αν ο λαός δεν καταλαβαίνει τότε καλό είναι να σ’ αρέσουν οι αιφνίδιες πτήσεις με ελικόπτερο. Ε;

Ετσι ακριβώς και με το ποδόσφαιρο.

Ο Αλέφαντος π.χ. λέει: ο Νίνης πήρε κιλά και μύς και αντί να είναι ένας μπουκαδόρος που ορμά μεσα στην περιοχή και στο κάνει γκολ έγινε ένας παίκτης αργός σαν τον Επιτάφιο (χαχαχαχαχαχαχαχα) που βολοδέρνει κάπου στο κέντρο… Τα ίδια λέει περίπου και για τον Φετφατζίδη….

Ο «κουλτούρας» προπονητής που θέλει να εντυπωσιάσει τον δημοσιογράφο, που και εκείνος με τη σειρά του τσιμπάει, λέει:

-Με τον Νίκη αποκτά πλάτος το κέντρο…

Τι;

Τίίίί;

Ενας λαός –ειδικά εμείς οι Ελληνες- χρειαζόμαστε τους λαϊκούς μας ήρωες. Από τον Καραγκιόζη του Σπαθάρη, τον Γιώργο Ζαμπέτα μέχρι τον Νίκο Αλέφαντο. Οποιος τους σνομπάρει είναι γεννημένος βλάκας ελιτίστας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να’χει παίξει ο Ολυμπιακός χάλια και ο Αλέφαντος να πει ότι έπαιξε υπέροχα, τον αδίκησε η διαιτησία, έβρεχε κ.λ.π. Ξέρετε γιατί; Επειδή δεν το χρειάζεται.

Ποιος από μας δεν ξέρει ότι ο Αλέφαντος είναι φόλα Ολυμπιακός; Αρα ο ίδιος μπορεί να λέει τη γνώμη του χωρίς να αμφισβητείται η θέση του. Ποιος άλλος έχει αυτό το πλεονέκτημα.

Θα’θελα να τον ακούσω ως σχολιαστή μαζί με τον Σωτηρακόπουλο και τον Σπυρόπουλο σε έναν αγώνα της Εθνικής… Ποιον να θέλω δλδ… τον Μπάγεβιτς;
Μ αρέσει που μπορεί να κράζει την αντίπαλη ομάδα, αλλά δεν θα διστάσει την άλλη φορά να πει «Παρ’ όλα όσα έχω πεί, ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός, η Ξάνθη, η Ιντερ στο χθεσινό ματς έβγαζε μάτια» Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με έναν παίκτη που δεν του αρέσει καθόλου.

Αυτό όμως που με κάνει να τον παραδέχομαι, είναι ότι ΕΞΗΓΕΙ, γιατί κάποιος δεν του αρέσει… με λεπτομέρειες… από το είναι παλτό μέχρι ότι είναι χλωμός από την προπόνηση που δεν αντέχει…

Το «δεν μου αρέσει» ο Μουν είναι εμπάθεια.

Το «δεν μου αρέσει ο Μουν επειδή…μπλα… μπλα…μπλα…» είναι άποψη.

Ενας λαϊκός άνθρωπος περιγράφει ένα λαϊκό σπορ. Τι καλύτερο;

Ενας λαϊκός άνθρωπος μπορεί να περιγράψει τα πάντα. Από όπερα μέχρι μποξ. Ενας ελιτίστας δεν μπορεί να περιγράψει τίποτα… επειδή δεν περιγράφουν οι «διαλεγμένες» λέξεις.

Τον κ. Αλέφαντο δεν τον έχω συναντήσει ποτέ.

Αρα δεν κάνω και τις δημόσιες σχέσεις του… όμως αναρωτιέμαι… αν η ΑΕΚ είχε αυτόν στην θέση του Χιμένεθ, θα είχε ζήσει (η ομάδα) καλύτερες μέρες ή χειρότερες;

Θα σας πω και κάτι άλλο.

Όταν ακούω τον Αλέφαντο να μιλά για τον Κόκαλη και να στάζει η γλώσσα του μέλι, το εκτιμώ. Επειδή (κατά τη δική μου ερμηνεία, καθώς υπάρχουν κι άλλες) δείχνει ότι δεν ξέχασε πως 2 φορές ο Κόκαλης του έδωσε την ευκαιρία να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Να κοουτσάρει τον αγαπημένο του Ολυμπιακό.

Οι άνθρωποι που δεν ξεχνούν …που γενικώς δεν ξεχνούν… μου είναι πάντα αγαπητοί.

Μάνος Αντώναρος

πηγή gazzeta.gr